عادل و غير او فرق باشد . و از خصوصيّات ايشان اين استكه در حجيّت قولشان فرقى نيست بين اينكه تمام كبير و بالغ بوده يا صغير و نابالغ باشند ، مذكّر بوده يا مؤنّث باشند مسلمان باشند يا كافر . و همانطورى كه هلال رمضان به خبر ايشان ثابت مىشود ساير اهله نيز به شياع محقّق مىگردد . و سپس در آخر عبارت مىفرماين : شياع و خبر عدلين همچون رؤيت هلال علّت تامّه براى ثبوت اوّل ماه است بنابراين بعد از حصول اين امور احتياجى به حكم حاكم نيست بلكه كسى كه از اين طرق علم به اوّل ماه پيدا نموده واجب است بعنوان روزه از مفطرات امساك كند چه حاكم شرع حكم بنمايد يا حكم نكند . مؤلف گويد : مدرك حجيّت شياع اخبار كثيره‌اى است از جمله خبرى كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 211 به اين شرح نقل نموده : محمّد بن الحسن باسنادش ، از حسين بن سعيد ، از حمّاد ، از شعيب ، از ابى بصير ، از ابى عبد اللّه عليه السّلام انّه سئل عن اليوم الّذى يقضى من شهر رمضان ؟ فقال : لا تقضه الا ان يثبت شاهدان عدلان من جميع اهل الصّلوة متى كان رأس الشّهر و قال : لا تصمّ ذلك اليوم الّذى يقضى الّا ان يقضى اهل الامصار فان فعلوا فصمه . و امّا دليل بر اعتبار امر چهارم روايتى است كه صاحب وسائل ( ره )